(Пераклад Марыны Куноўскай.
Арыгінал.)
Вольга Седакова
Давід пяе Саўлу
Так, любы мой пане, душа для душы –
ня лекар і не ваявода.
(Як хораша, чуеш, пяецца ў цішы.)
Не сябра, не маці – сяліба ў глушы
і ночы за калаўротам.
І пуста вакол, і стаяць халады,
і трэба суцешыцца нечым.
Душа твая плача пра дні і гады,
пра змрок, таямніцу, пра шолах вады...
Ёсць лепей на свеце сялібы, а ты
ў маёй правядзі гэты вечар.
Што ён, чалавек, каб яго берагчы? –
гняздо марнатраўства і болю.
Аб чым птушаня праз лістоту крычыць?
Гняздо будавалі – я ўпарта сачыў:
не, пане, душы не дае адпачыць
другая душа, і ўсе б'юцца мячы,
і ніці за ніццю цячы і цячы
да самай эдэмскай юдолі.
Маркота, мой пане, маркота і сум,
і суму ўвесь час прыбывае.
Ты бачыш сляды і на глебе расу –
я хутка мінаю зары паласу:
хто ўслед паглядзіць, хто аброніць слязу
аб тым што жыццё я мяняю на сум,
што я ўсё жыццё паміраю?
Я так закаханы ў пагібель маю,
хваробу майго песнапення.
Як вязень пад небам чужыны стаю,
і зоркі лічу, і краіну сваю
ізноў уяўляю – ізноў пазнаю
карціну сузор'я, пагібель маю,
падобную да бласлаўлення.
Ты ведаеш, пане, як вабіць нас смерць:
заўжды пераможна і строга
у сэрцы малітваю будзе гудзець
падспудны той вецер. Нічога не мець,
ды бачыць раўніну, знаёмую ледзь,
куды ні адзін не дайшоў, каб сустрэць
сябе – немаўля і старога.
Дзіцёнак, пакуль што бязмоўны, аднак
яму тое самае сніцца.
Бы ў моры вандроўнік, бы ў полі ганчак
стаіць ён і сочыць за тым, што ўсяляк
дарэмна шукалі мы. Што за маяк
шляхі яго крэсліць? Які задыяк
вядзе яго сонца?
Заўсёднае "так"
прасторы бязмежнай – і, пане, ніяк
яе не заслоніць ні раб, ні важак,
ні нават настаўнік. Адзін толькі знак
няўцямны. А побач вада напрасцяк
нясе, навучае, і ведае як...
Ні птушкі, ні таямніцы.
miram